‘One child policy’ en de kindertoeslag

31-01-2008

Column Ad Nederlof, Founder VANAD Group

Vaak wordt mij gevraagd: hoe zit het nu met die ‘one child policy’ in China? Men heeft vaak de perceptie dat miljoenen meisjes geadopteerd worden of na de geboorte, in het gunstigste geval, te vondeling wordt gelegd.

Ik zal niet ontkennen dat er soms sprake is van misverstanden, maar de ouders die ik ken houden net zo veel van hun ‘one child’ dochter als van hun ‘one child’ zoon. In China wordt moord op een pas geboren kind bovendien zwaarder gestraft dan bij ons in Nederland. Maar waarom is het hebben van een zoon nou zo belangrijk? Binnen de Chinese traditie zorgt de vrouw van de zoon voor zijn ouders. Het hebben van een zoon is dus een garantie voor een verzorgde oude dag. Een dochter voedt je alleen op om iemand anders zijn ouders te verzorgen.

Met name op het Chinese platteland wordt nog vaak traditioneel gedacht. Gelukkig beginnen de regels langzaam te versoepelen. Zo mogen de mensen die deel uitmaken van de zogenaamde ‘minorities’ waar er in China tientallen van zijn, meer dan één kind hebben. Ook wanneer een Chinees of Chinese gehuwd is met een ‘foreigner’ mag men meer dan één kind hebben. Indien twee ‘one child’ kinderen met elkaar huwen mogen ze echter twee kinderen hebben.

Maar wat zijn eigenlijk de consequenties van dit beleid voor de maatschappij? Kan die ‘one child’ generatie straks wel alle ouderen onderhouden? Dat is nog maar de vraag. Doordat veel meisjes worden geaborteerd of geadopteerd zijn er aanzienlijk meer jongens dan meiden. Geeft dat geen probleem? De toekomst zal dit uitwijzen, maar zorgelijk is het zeker.

Als werkgever in China heb ik in ieder geval twee problemen geconstateerd. De medewerkers met één kind kunnen slecht tegen kritiek, kunnen moeilijk taken en verantwoordelijkheden delen en zijn in vergelijking met West-Europa en de Verenigde Staten slecht in het werken binnen teamverband. Dat vergt veel management aandacht en aanvullende training.

Een tweede probleem is dat het aantal echtscheidingen onder pas getrouwde ‘one child’ kinderen heel groot is. Het leven onder één dak met een leeftijdsgenoot is duidelijk iets waar men aan moet wennen. ‘One child’ kinderen worden ook wel ‘kleine keizertjes’ genoemd, omdat ze tot in de afgrond verwende kinderen zijn. Deze huwelijks- of relatieproblemen brengen met zich mee dat men zich slecht op het werk kan concentreren.

Vanuit een macro economisch perspectief mag de ‘one child’ policy daarom afgeschaft worden. Voor de rijkere Chinezen gold dit trouwens toch al niet. Een tweede kind mag immers ook indien je daarvoor betaald, een soort belasting. Dus het tegenovergestelde van kinderbijslag, een kindertoeslag betalen...

Deze column verscheen in Outsource Magazine Jaarboek 2008.